Sinds begin 2025 ben ik veel thuis. Eerst was ik ziek, later studeerde ik. Toen ik ziek was, had ik niet veel aandacht voor de wereld om me heen. Ik merkte niets op, kreeg weinig mee. Toen ik langzaam beter werd, begon ik vanalles te ontdekken. Sterker nog, doordat ik meer ging zien, wist ik dat ik beter werd. Het was fascinerend wat je allemaal ziet als je thuis bent, hoe anders mijn wereld werd dan die van Man en Dochter, die parttime thuis zijn. Ik deed het er niet eens om, ik bedoel: ik ging niet op een stoeltje zitten kijken. Nee, ik deed gewoon het huishouden. En ik begon op het balkon plantjes te planten. En ik schreef. En studeerde. En alleen dan al, ontdekte ik zo veel.

Wat ik zoal ontdekte:

1. Overdag is de tuin en de straat van de oudere mensen en de mensen met kinderwagens.
2. Er woont een hond achter ons die Bodil heet.
3. Postbodes zijn enorm blij met mensen zoals ik, omdat we altijd de deur opendoen.
4. De houtduif in onze tuin,of misschien houtduiven, want ik heb geen idee of het steeds dezelfde was die ik zag. Het dier komt vaak langs en kijkt naar de plantjes op het balkon. Verder niks. Uit pure angst voor mij, doet de duif verder niets.
5. Er zijn ook veel eksters. Ik ben echt dol op eksters. Ze zijn niet alleen prachtig, er zitten ook prachtige verhalen aan ze vast. Zo zijn ze, naar verluidt, ooit heel kleurig geweest, maar ze verloren hun kleuren omdat ze om Jezus lachten toen hij aan het kruis hing.

Een van de gekste dingen was, dat er iemand een paar keer per dag een ijzeren schuifdeur open en dicht deed, zo´n deur die je in oude busjes vindt of in van kasten met kluisjes.

Dacht ik dan.

Ik ging het schurende, bonkende geluid van metaal op metaal verwachten, ik ging er een beetje op wachten zelfs. Al snel ontdekte ik dat er van geen busje en geen schuifdeur sprake was. Het bleek een buurman te zijn, die zo gewelddadig hoestte dat ik het er benauwd van krijg. Hij komt eens per uur naar buiten en rookt. Soms drinkt hij koffie. En hij hoest. Het is een potige man van in de dertig, zo schat ik, met zwart haar dat hij soms heel kort knipt. Misschien werkt hij vanuit huis. Misschien is hij ziek.

Laatst bedacht ik me, dat hij mij misschien ook ziet. Misschien ook niet: mogelijk gaat hij zo op in zijn eigen gehoest en zijn koffie dat hij niets opmerkt. Dat kan natuurlijk. Daarbij: ik heb minder regelmaat; ik ga niet elk uur roken en koffie drinken. Dus best kans dat hij me niet geregistreerd heeft. Wat zou hij zien? Een iets te dikke moeder die tegen haar planten praat? Een vermoeide dame van middelbare leeftijd? Ook dat zullen we waarschijnlijk nooit weten.